er valt veel te vertellen
Omdat mijn gezondheid nog wel eens wat te wensen overlaat en ik daarom toch wel regelmatig na een ziekenhuisbezoek langere tijd moet herstelen heb ik mij voorgenomen hier een positieve draai aan te geven. Zodoende leg ik, naast veel andere schilderijen ook die ziekenhuisbezoeken vast in mijn werk
Creatief was ik al in de wieg, van kleins af aan was ik te vinden met van allerlei soorten materiaal. Op de kleuterschool verzon ik altijd dat er iemand in mijn familie jarig was, want dan mocht je uren creatief zijn. Op de lagere school vond ik handenarbeid het leukste vak, gevolgd door tekenen.
Dat bleef zo op de huishoudschool en de kinder en jeugd verzorging opleiding. Of ik nu zelf wat maakte of bv. een baby van 6 weken een voetschilderij voor de ouders voelde voor mij haast hetzelfde.
Intussen begon ik een avond opleiding creatieve bezigheidsbegeleiding in Den Haag, en na vier jaar had ik weer twee examens achter de rug en was ik nog meer hier mee bezig.
Daarna heb ik een tijd achter de rug dat ik kinderen kreeg en met hen aan de slag ging, gevolgd door kunstzinnig bezig zijn met mijn beste vriendin Paulien, die al van de huishoudschool met mij mee deed.
Zelfs tijdens een moeilijke periode in mijn leven, een tijd van vluchten met mijn kinderen en opnieuw een eigen leven opbouwen, vond ik zelfs in het opvanghuis de ogelijkheid om kinderen en moeders bij elkaar te halen om samen creatief bezig te zijn, wat altijd lukte en heel leuk was.
Daarna ben ik nog een aantal cursussen gaan doen en heb ik ook les gegeven in verschillende technieken.
Wat ik altijd zo leuk vond was om iemand die zei : " ik? ik kan niks", na de cursus te horen zeggen dat zij zich een hele kleine kunstenaar voelde, en dan was ik tevreden.
Nu een aantal jaren verder geef ik nog steeds vrijwillig boetseerles en exposeert mijn leerling ook al zelf.
Ook leer ik mijn kindje (met syndroom van down) van mijn vrijwilligers werk schilderen en alles wat erbij komt kijken.
In het begin wilde hij er niks mee te maken hebben, alles wat creatief was ging hij echt van over zijn nek. Maar de aanhouder wint en hij kreeg toch de smaak te pakken.
Nu kan hij, na een half jaar, al een eigen expositie krijgen! want wat vindt hij het leuk. In gebaren heb ik hem geleerd te zeggen: "die heb ik gemaakt, mooi"en dan gaat hij trots lachen.
Alles bij elkaar heb ik mijn draai aardig gevonden.